ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟ'':
Με ιδιίτερη χαρά συντονίζουμε την συνέντευξη – διάλογο, ενός ταλαντούχου εκφραστή της Υποκριτικής Τέχνης
Καλωσορίζουμε τον αξιόλογο ηθοποιό Κώστα Ζέκο …
Κώστας Ζέκος:
Είμαι πολύ συγκινημένος απ’ τα καλά λόγια που άκουσα από όλους εσάς τους συντελεστές…. Σας ευχαριστώ από καρδιάς…. Μεγάλη τιμή για μένα το τιμητικό αφιέρωμα του περιοδικού «Αλεξίσφαιρο» …. Το κριτικό κείμενο της εκδότριας του περιοδικού, μουσικού, ποιήτριας κ. Λυδίας Λάβδα κυριολεκτικά με ύμνησε κι ελπίζω να φανώ αντάξιος των λόγων της…
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟ'':
Έχετε ήθος και σεμνότητα, πράγμα που δεν συναντάται εύκολα στους καλλιτεχνικούς χώρους…
Κώστας Ζέκος:
Οι γονείς μου μας μεγάλωσαν, εμένα και την αδερφή μου, με τέτοιο τρόπο που πάντα έπρεπε να σεβόμασταν, να ακούμε και να μην εκμεταλλευόμαστε τους ανθρώπους. Αυτό πραγματικά δεν μας έκανε πάντα «καλό» στη ζωή μας αλλά δε σιχαθήκαμε και τον εαυτό μας. Ποτέ κανείς και για τίποτα δεν έχει να πει κάτι κακό για μας. Και αυτό είναι το δώρο των γονιών μας.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟ'':
κ. Ζέκο πως ξεκίνησε η πορεία σας…ένα παιδί απ’ τις γειτονιές του Πειραιά διαλέγει όχι την υγρή θάλασσα, μα τη θάλασσα της Τέχνης…
Κώστας Ζέκος:
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Πειραιά στην Κοκκινιά. Οι γονείς μου γέννημα – θρέμμα Πειραιώτες. Πέρασα όμορφα παιδικά χρόνια γεμάτα δημιουργία και πολύ παιχνίδι στις αλάνες με την αδερφή μου Φωτεινή. Βέβαια μετά από μερικά χρόνια και σε ηλικία 10 χρονών μεταφερθήκαμε στη Πάτρα, ακολουθώντας τον Πατέρα μου που ήταν στρατιωτικός.
Μετά από την πρώτη παράσταση που είδα σε ηλικία 11 χρονών στην Πάτρα. Ήταν μια επιθεώρηση με τους Καλογήρου-Σαμιωτάκη-Σίσκο και άλλους. Με το που ξεκίνησε η παράσταση, δάκρυσα και οι γονείς μου τρόμαξαν μήπως δε μου άρεσε. Αφού τους καθησύχασα «μπήκα» σε όλη αυτή τη μαγεία του θεάτρου και γυρίζοντας σπίτι θυμόμουν όλα τα νούμερα. Για καλή μου τύχη είχαμε μια μεγάλη αποθήκη και τη διαμόρφωσα σε σκηνή θεάτρου, όπου «έπαιζα» τα νούμερα που είχα δει. Ακόμα και τα μαθήματά μου τα έκανα σε στυλ ότι ερμηνεύω κάποιο ρόλο. Μόνο έτσι μάθαινα!!!
Αργότερα στα σχολικά μου χρόνια «έστηνα» μικρές ομάδες και παρουσιάζαμε έργα, ξεκινώντας από παραμύθια μέχρι Ψαθά και επιθεωρήσεις που έγραφα εγώ τα κείμενα. Όλο αυτό το «ψώνιο» μου με το θέατρο με οδήγησε στη Δραματική σχολή, οπού πήγα κρυφά από τους δικούς μου και ενώ παράλληλα εργαζόμουν.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟ'':
Μπορούμε λοιπόν κ. Ζέκο να υποθέσουμε πως εκπληρώσατε τις προσδοκίες σας;
Κώστας Ζέκος:
Πάντα ήθελα να γίνω γιατρός. Πάντα αγαπούσα τον κόσμο και δεν ήθελα με τίποτα να υποφέρει. Έτσι αφού δεν κατάφερα να σπουδάσω ιατρική, τελείωσα τη νοσηλευτική και ειδικεύθηκα στον τομέα της αναισθησιολογίας. Εργάστηκα αρκετά χρόνια και παράλληλα έκανα και θέατρο. Βλέπεις το θέατρο ποτέ δε σου δίνει χρήματα για να ζήσεις. Η τροφή που παίρνεις απ΄αυτό είναι μόνο πνευματική.
Τώρα σπουδάζω στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο στο τμήμα Ελληνικού Πολιτισμού…
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟ'':
κ. Ζέκο, στο σημαντικό βιογραφικό σας καταγράφονται εκλεκτές ερμηνευτικές σας παρουσίες, αλλά και σκηνοθετική δραστηριότητα. Συστήστε μας μερικές δουλειές σας…
Κώστας Ζέκος:
Από το 1989 ασχολούμαι επαγγελματικά με το θέατρο σε διάφορες επιθεωρήσεις με περιοδεύοντες θιάσους. Το 1992 εμφανίζομαι στην επιθεώρηση του Τάκη Μακρυγιάννη «Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ….ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΕΙ» στο θέατρο Αυλαία με τους Νίκο Δαδινόπουλο, Νέλλη Γκίνη, Έρρικα Μπρόγιερ. Το 1993 και για 2 χρόνια, στο Θέατρο Ακάδημος με το έργο του Δημήτρη Ψαθά «ΕΝΑΣ ΒΛΑΚΑΣ & ΜΙΣΟΣ» σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη. Το 1995 στο Θεατρικό έργο του Πέτρου Κατσαΐτη «ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ» σε σκηνοθεσία Νίκου Βασταρδή, με τους νίκο Βασταρδή, Τασσώ Καβαδία, Άννα Ανδριανού, Θανάση Κουρλαμπά κ.α. Το 1997 περιοδεύω με την Μουσική Επιθεώρηση του Τάκη Μακρυγιάννη «ΑΣΤΑ ΝΑ ΠΑΝΕ … ΑΣΤΑ». Το 1999 ανεβάζω για λίγες παραστάσεις τη Μουσική Επιθεώρηση των Μιχαηλίδη- Μακρίδη-Μακρυγιάννη-Ζέκου «ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΘΕΣ» σε σκηνοθεσία Κώστα Ζέκου. Από το 2000-2003 σκηνοθετώ παραστάσεις (ΜΙΚΡΑ ΣΥΖΥΓΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ, ΈΝΑ ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΟ ΠΡΩΙΝΟ, Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΛΕΥΤΕΡΑΚΗΣ κ.α.)
Από το 2008 συνεργάζομαι με τους Θεατρικούς Ορίζοντες με το έργο του Ντίνου Σπυρόπουλου «ΓΚΟΛΦΩ FOREVER».
Το 2009 συνεργάζομαι με τους Θεατρικούς Ορίζοντες με την αντιθεατρική κωμωδία του Ευγένιου Ιονέσκο «Η ΦΑΛΑΚΡΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ» σε σκηνοθεσία Ντίνου Σπυρόπουλου στο Θέατρο "Εξ Αρχής". Το 2010 συνεχίζω για 2η χρονιά τη "ΦΑΛΑΚΡΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ" και παράλληλα το θρίλερ μυστηρίου του Ira Levin "ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΗΣ ΒΕΡΟΝΙΚΑ" σε σκηνοθεσία Ντίνου Σπυρόπουλου στο Θέατρο ΕΞ ΑΡΧΗΣ. Το 2011 -2012 συνεχίζω για 3η χρονιά τη "ΦΑΛΑΚΡΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ" , για 2η χρονιά το θρίλερ μυστηρίου του Ira Levin "ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΗΣ ΒΕΡΟΝΙΚΑ" και την κωμωδία "ΕΙΜΑΙ ΧΑΛΙΑ" του Ντίνου Σπυρόπουλου στο Θέατρο ΕΞ ΑΡΧΗΣ.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟ'':
Το 2012-2013 σας θαυμάσαμε κ. Ζέκο για 2η χρονιά στο θέατρο ΕΞ ΑΡΧΗΣ στη κωμωδία του Ντίνου Σπυρόπουλου "ΕΙΜΑΙ ΧΑΛΙΑ" και στο ψυχοκοινωνικό δράμα του Philip Ridley "ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ" σε σκηνοθεσία Γιώργου Φρατζεσκάκη στο θέατρο ΕLIART .
Παράλληλα και η σκηνοθετική σας δράση … σκηνοθετείτε τη κωμωδία του Βαγγέλη Δουκουτσέλη "Λευκές Σελίδες".
Είστε πραγματικά αξιοθαύμαστος για τόσες ταυτόχρονα δημιουργικές δραστηριότητες. Μας εντυπωσιάζει η σταθερή συνεργασία σας με το θέατρο «Εξ Αρχής» και θαυμάζουμε την χρονική αντοχή σας σε έναν τόσο πολύπλοκο πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο «Είμαι Χάλια»!
Κώστας Ζέκος:
Πραγματικά το «Είμαι Χάλια» του Ντίνου Σπυρόπουλου ήταν ένας ρόλος πρόκληση για μένα. Ήταν ένα στοίχημα με τον εαυτό μου και το κέρδισα. Ένα έργο με πολλές αλήθειες και την ανατροπή στο φινάλε. Πραγματικά ξέχναγα πως ήμουν άντρας και βίωνα όλα όσα βίωνε μια γυναίκα μετά από ένα χωρισμό. Μελέτησα πολύ τις γυναίκες, τη ψυχολογία τους, τις αντιδράσεις τους ακόμα και το περπάτημά τους μετά από εκνευρισμό. Ήταν ένα σχολείο για μένα. Κλείδωνα στο καμαρίνι τον Κώστα και εμφανιζόταν στη σκηνή η Ελένη Μπουκαούρη (η ηρωίδα του έργου).
Όταν διάβασα για πρώτη φορά το έργο «Αίμα στο χιόνι» του Φίλιπ Ρίντλεϊ πραγματικά συγκινήθηκα. Χρειάστηκε να το διαβάσω πάρα πολλές φορές για να δω αν μπορώ να ενσαρκώσω το ρόλο. Σ΄ αυτή μου τη προσπάθεια είχα συμπαραστάτες τη Δήμητρα Νομικού που παίζουμε μαζί καθώς και το υπέροχο Γιώργο Φρατζεσκάκη που μου έμαθε πάρα πολλά σκηνοθετώντας την παράσταση. Είναι μια παράσταση συγκλονιστική!!! Κάθε μέρα βιώνουμε όλα όσα βίωσαν οι πρωταγωνιστές του έργου. Νιώθω πολύ τυχερός που μετά από 25 χρόνια στο θέατρο μπόρεσα να κάνω ένα τέτοιο ρόλο.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟ'':
Ας θυμηθούμε λίγο κύριε Ζέκο την πορεία σας στην Ελληνική τηλεόραση …
Κώστας Ζέκος:
Το 1992-1993 συμπρωταγωνιστώ στο τηλεοπτικό σήριαλ "Ο ΑΝΤΖΕΝΤΗΣ" του Πέτρου Βενιέρη". Το 1994 εμφανίζομαι και σε 4 επεισόδια στον ΑΝΤ1 στο «ΤΜΗΜΑ ΗΘΩΝ» του Μανούσου Μανουσάκη. Το 2010 πρωταγωνιστώ στην ταινία μικρού μήκους « Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ» σε σενάριο & σκηνοθεσία Τάκη Ιωσηφίδη για το Φεστιβάλ Ελληνικών ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟ'':
Και μια ματιά στα επόμενα σχέδιά σας κ. Ζέκο …
Κώστας Ζέκος:
Για τα επόμενα επαγγελματικά μου σχέδια μπορώ να μιλάω ώρες. Άλλωστε ποιος Καλλιτέχνης δεν έχει όνειρα. Το θέμα είναι να μπορούμε να τα κάνουμε πραγματικότητα. Κι εγώ πάντα ρισκάρω, μου αρέσει το ρίσκο στη ζωή μου και ποτέ δε μου έχει βγει σε κακό. Θα συνεχίσω να προσπαθώ όσο και αν οι συνθήκες στη Χώρα μας δε μας το επιτρέπουν. Άλλωστε αυτή είναι και η μαγεία!!!
Θα γυρίσουμε όλη την Ελλάδα με το «Αίμα στο χιόνι» και σκηνοθετώ μια παράσταση ενός νέου ταλαντούχου ηθοποιού – συγγραφέα του Βαγγέλη Δουκουτσέλη με νέα και ταλαντούχα παιδιά που θα κάνει παραστάσεις σε Αθήνα και άλλες μεγάλες πόλεις. Επίσης ετοιμάζουμε άλλες δυο παραστάσεις για το 2013.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟ'':
Τι είναι αυτό που επισημαίνεται ως μείον στην συμπεριφορά των ατόμων, στον χώρο της ηθοποιίας κ. Ζέκο;
Κώστας Ζέκος:
Όταν ήμουν νέος, στα πρώτα βήματά μου στο θέατρο, άκουγα τους παλιούς ηθοποιούς να λένε πως δεν υπάρχει σεβασμός, πως κανένας δε θα μπορέσει να αντικαταστήσει τους παλιούς μεγάλους ηθοποιούς κι άλλα τέτοια. Δε τα πίστευα και δε τα πιστεύω. Πάντα θα υπάρχουν ταλαντούχοι ηθοποιοί και υπάρχουν πολλοί που τους ζηλεύω, με τη καλή έννοια!!! Το μόνο που πιστεύω και το έχω ζήσει είναι ότι οι νέοι βιάζονται πολύ. Το θέατρο είναι ένα σχολείο που δε τελειώνει ποτέ. Όσο και να το υπηρετείς μαθαίνεις. Ποτέ δε μπορείς να πεις πως τα έχεις μάθει όλα. Άρα δε μπορείς να ανέβεις 2-2 τα σκαλιά χωρίς να σκοντάψεις. Θέλει σταθερά βήματα και σιγά –σιγά.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟ'':
Και αφήνοντας στο τέλος του διαλόγου μας κι αφού σας ευχαριστήσουμε, να μας πείτε αν τελικά απ’ την μέχρι τώρα πορεία σας νιώθετε ικανοποιημένος και ολοκληρωμένος …
Κώστας Ζέκος:
Πιστεύω πως δεν έχω φτάσει εκεί που θέλω. Θέλω πολλά μαθήματα ακόμα. Ποτέ δεν ήθελα να είμαι αναγνωρίσιμος. Ήθελα να φεύγει ο άλλος από το θέατρο και να λέει «πολύ καλός αυτός ο ηθοποιός». Αυτή είναι η ανταμοιβή μου. Αυτό με ανεβάζει.
Πίστευα και πιστεύω στην αυτοκριτική. Γι αυτό η αγαπημένη μου ρήση είναι: «Η αυτοκριτική είναι σαν τα προφυλακτικά που έχεις στο συρτάρι. Δεν θέλεις να τα βλέπεις φάτσα-κάρτα, αλλά ξέρεις ότι είναι εκεί!!!».
Σας ευχαριστώ για την χαρά του διαλόγου μας κι ιδιαιτέρως ευχαριστώ την Λυδία Λάβδα για την φιλοξενία της και σε αυτήν την έκδοση του περιοδικού «Αλεξίσφαιρο». Με τιμά η εμπιστοσύνη της τόσο με το κριτικό της κείμενο και το βιβλίο «Όταν το αίμα ερμηνεύει» (τιμητικό αφιέρωμα στον Κώστα Ζέκο) του περιοδικού της, όσο και στις τρεις πολυτελείς εκδόσεις τέχνης του περιοδικού της, που με φιλοξένησε: «Τέχνη του Κόσμου 2013» και «Ποίηση – Μουσική – Θέατρο» (εκδηλώσεις σε οργάνωση του περιοδικού «Αλεξίσφαιρο» όπου παρουσιάστηκαν σχεδόν εκατό ποιητές απ’ τον θίασο Πάνου Χατζηκουτσέλη και από εμάς στο θέατρο «Εξ Αρχής» στην παράσταση «Είμαι Χάλια» - πολλή εκλεκτή εμπειρία και όλο αυτό το υλικό δημοσιεύθηκε στο βιβλίο …. πραγματικά σημαντική δουλειά και πρωτοποριακή… δεν είχε ξαναγίνει κάτι ανάλογο στον Ελληνικό χώρο!).
Επίσης θερμά ευχαριστώ τους θεατές των παραστάσεων μου και τους αναγνώστες αυτής της συνέντευξης.
